Strongman to dyscyplina sportu siłowego, która ukształtowała się w drugiej połowie XX wieku. Nie jest sportem olimpijskim, a pierwszym w historii mistrzem świata został w 1977 roku Amerykanin Bruce Wilhelm.
W ostatnich latach strongman zyskuje coraz większą popularność na całym świecie. Największym zainteresowaniem cieszy się w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, krajach skandynawskich, Europie Środkowej i Wschodniej, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Holandii, Hiszpanii, a także w Iranie, Australii i Republice Południowej Afryki. Coraz więcej państw organizuje własne mistrzostwa strongmanów, co sprzyja dynamicznemu rozwojowi tej dyscypliny.
Sport strongman wymaga ogromnej siły fizycznej, wysokiej wytrzymałości oraz bardzo dobrej dynamiki. Jest jednocześnie niezwykle widowiskowy, co przyciąga zarówno kibiców, jak i zawodników innych dyscyplin siłowych, takich jak trójbój siłowy, podnoszenie ciężarów, kulturystyka czy pchnięcie kulą. Ze względu na specyfikę konkurencji najlepiej predysponowani do rywalizacji są zawodnicy wysocy, którzy zazwyczaj osiągają najlepsze wyniki.
Standardowe zawody strongmanów rozgrywane są w najbardziej prestiżowej i widowiskowej kategorii wagowej powyżej 105 kg masy ciała.
Pierwszym reprezentantem Polski na Mistrzostwach Świata był Ivan Potuski, który w 1978 roku zajął 8. miejsce. W 2000 roku, podczas mistrzostw rozgrywanych w Republice Południowej Afryki, tuż za podium uplasował się Mariusz Pudzianowski. Rok później 7. miejsce zajął Jarosław Dymek.
W 2002 roku Mariusz Pudzianowski po raz pierwszy zdobył tytuł mistrza świata, natomiast Jarosław Dymek uplasował się na 9. miejscu. Rok później „Pudzian” obronił tytuł, a Dymek zakończył rywalizację na 6. pozycji. W 2004 roku Pudzianowski sięgnął po brązowy medal, by w 2005 roku ponownie wrócić na mistrzowski tron.
Rok 2006 był wyjątkowy dla Polski – w finale mistrzostw świata wystąpiło aż czterech Polaków. Wicemistrzem świata został Mariusz Pudzianowski, Sebastian Wenta zajął 6. miejsce, Jarosław Dymek był ósmy, a Sławomir Toczek uplasował się na 10. pozycji. W 2007 roku Pudzianowski ponownie został mistrzem świata, a tuż za nim znalazł się Sebastian Wenta. Rok później „Pudzian” obronił tytuł, natomiast Wenta zakończył zawody na 6. miejscu. W 2009 roku Mariusz Pudzianowski zdobył srebrny medal mistrzostw świata.
W 2010 roku Rafał Wilkowski zajął 27. miejsce, a Gabriel Kowalski uplasował się dziesięć pozycji niżej. W kolejnych latach Polskę na mistrzostwach świata reprezentowali m.in. Jarosław Toczek (34. miejsce w 2011 roku), Krzysztof Radzikowski (5. miejsce w 2012 roku), Rafał Kobylarz (16. miejsce), Janusz Kaguła (21. miejsce) oraz Sebastian Kurek (32. miejsce).
Po kilku słabszych latach Krzysztof Radzikowski sięgnął po tytuł mistrza świata, a punktowane miejsca zajęli również Damian Sobkowski oraz Sebastian Kurek. W 2014 roku Radzikowski zdobył srebrny medal, a rok później ponownie został mistrzem świata. W tym samym roku 8. miejsce zajął Grzegorz Szymański, a 30. Rafał Kobylarz.
W 2016 roku Krzysztof Radzikowski ponownie został wicemistrzem świata, a w kolejnym sezonie uplasował się na 7. pozycji. Po słabszym roku sięgnął jeszcze po brązowy medal. W 2019 roku Radzikowski zakończył mistrzostwa tuż za podium, Sebastian Kurek był ósmy, a Mateusz Kieliszkowski trzynasty.
Dwa lata temu mistrzem świata został Oskar Ziółkowski, a Adam Roszkowski zajął 7. miejsce. W zeszłorocznych mistrzostwach Roszkowski zdobył medal brązowy, potwierdzając silną pozycję Polski na arenie międzynarodowe
